در سورهٔ طه خداوند، خود را این‌گونه به پیامبرش شناسانده است:

وَإنْ تَجهَرْ بِالقَولِ فَإنَّهُ یَعلَمُ السِّرَّ وَما أخفیٰ (۷)

و اگر تو گفتار را آشکار کنی، پس البته که اوست که همواره تمامِ «راز» و آنچه را که «پنهان‌تر» است؛ می‌داند.

خدا هر رازی را می‌داند؛
اما در این آیه، سخن از چیزی فراتر است : آنچه از راز هم پنهان‌تر است.

راز، چیزی‌ست که خودت می‌دانی و در سینه‌ات پنهان کرده‌ای.

و خدا همواره آنچه را که در سینه‌هاست؛ به خوبی می‌داند: إنَّهُ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدور

اما «پنهان‌تر از راز» چیست؟
آن چیزهایی‌ست که حتی خودت هم از آن بی‌خبری.

خدا تو را آفریده و تمام توانایی‌ها، ضعف‌ها، ترس‌ها و امیدهایت را می‌داند، حتی آن‌هایی را که هنوز در خودت کشف نکرده‌ای.
او می‌داند در چه موقعیتی خواهی شکست و در کجا قوی خواهی شد.
می‌داند چه چیزی را باید از تو بگیرد تا بیدار شوی،
و چه چیزی را باید به تو بدهد تا شکوفا شوی.

خدا همان است که همهٔ آنچه را که تمام انسان‌های گذشته و حال و آینده بدانند؛

چه پنهانش کنند و چه آشکارش نمایند؛ به خوبی می‌داند.

خدا پاسخ هر سؤالی را که در تمام کائنات وجود داشته باشد به خوبی می‌داند؛

حتی آن سؤالاتی که به ذهن هیچ انسانی در طول تاریخ نرسیده و نخواهد رسید. 

وقتی بدانی که او،
همه‌چیز را،
به‌خوبی،
می‌داند
دیگر ندانستن، برایت ترسناک نیست.

بیشتر مردم از «نمی‌دانم»ها می‌ترسند:
نمی‌دانم چه می‌شود…
نمی‌دانم چه کار کنم…
نمی‌دانم چرا این اتفاق افتاد…
اما مؤمن کسی است که با «نمی‌دانم»ها هم آرام است،
چون می‌داند کسی هست که می‌داند.

موسی ندانست، ولی رفت.
نوح ندانست، ولی ساخت.
ابراهیم ندانست، ولی سپرد.
محمد ندانست، ولی هجرت کرد.

پس تو هم نگران ندانستن نباش.
دست از پیش‌بینی بردار، و دل به دانای مطلق بسپار.

خدایی که همه‌چیز را می‌داند،
نه در آسمان،
که در قلب توست.