در قرآن، دوازده بار این حقیقت تکرار شده است:

إنَّ اللهَ عَلیمٌ بِذاتِ الصُّدور
بی‌گمان، خداوند به آنچه در سینه‌هاست، همواره آگاه است.

یادت می‌آید روزهایی را که نگران بودی نکند دیگران از حرفت، از رفتار یا سکوتت برداشت اشتباهی کنند؟
روزهایی که مدام تلاش می‌کردی ذهنیت دیگران را دربارهٔ خودت اصلاح کنی،
یا می‌خواستی کاری را که اشتباه به نظر می‌رسید، در نگاه مردم توجیه نمایی؟

اما یک پیشگوییِ الهی را به یاد داشته باش:

در طول زندگی، قرار است حرف‌های زیادی پشت سرت گفته شود؛
برداشت‌های نادرست، قضاوت‌های عجولانه و گاهی حتی تهمت‌هایی از سر ناآگاهی.

ولی حقیقت این است که چه باک؟
وقتی آفریدگارِ همان مردمی که قضاوتت می‌کنند، از درونت آگاه است،
وقتی او می‌داند نیتت چه بوده و قلبت چه می‌خواسته،
دیگر چه نیازی به اثباتِ خودت در نگاه دیگران داری؟
یادت بماند که خدا به دلها آگاه است.

پس از امروز، با خودت قرار بگذار:
برای حرف مردم، حتی یک ذره ارزش قائل نباش.
به جای آن، قلبت را پاک کن.

طلا شو، خودت را از درون صیقل بده و عیارت را بالا ببر،
تا خداوند تو را ارزشمند بداند؛ نه مردم.

این آیه برایم درسی دیگر هم داشته است؛
اگر همین یک جمله را از خدا بپذیری و به معنای واقعی باور کنی،
دعایت هم تغییر خواهد کرد.

زیرا خدای دانای به دل‌ها،
پیش از آن‌که لب به دعا بگشایی،
از تمام آرزوها، خواسته‌ها و اندیشه‌های پنهانت آگاه است.

گاهی چقدر خدا را فراموشکار تصور می‌کنیم،
انگار باید خواسته‌هایمان را مدام به او یادآوری کنیم!

نه…
او می‌داند، حتی پیش از آن‌که خودت بدانی چه می‌خواهی.

پس خیالت از خدا راحت باشد.
به جای نگرانی برای برآورده شدن خواسته‌ها،
بر ایمان و رفتار خود تمرکز کن.

وقتی ایمانت را عمیق کنی و با رفتارت آن ایمان را آبیاری نمایی؛
خداوند خودش بهترین شکلِ تحققِ آرزوهایت را به زندگی‌ات می‌آورد.

اگر به موضوع آگاهی خدا  از قلب‌ها علاقمند هستید؛‌این درس هم برای شما مفید خواهد بود:‌ پنهان‌تر از پنهان