مـا لَنا ألاّ نَتَوکَّـل عَلَی اللّٰه وَ قَـد هَدانا سُبُلَنا (ابراهیم ۱۲)

چرا ما خدا را وکیل خود قرار ندهیم در حالی که او ما را به راه‌هایمان هدایت نمود؟

واقعاً اخلاق عجیبی داریم

سوار هواپیما می‌شویم و خلبان را ندیده‌ایم و نمی‌شناسیم، ولی به او اطمینان می‌کنیم و در طول سفر، با آرامش روی صندلیمان می‌نشینیم و به خوابی ناز فرو می‌رویم.

با دیدن چند عکس و خواندن چند خط، هتلی را در شهری دور رزرو می‌کنیم و پول آن‌را از پیش می‌پردازیم؛ بدون آنکه حتی یکبار آن‌را دیده باشیم.

اما هر روز نگران آینده‌ایم. آینده‌ای که «ناخدای تمام کائنات» آن‌را تدبیر خواهد کرد.

او که از آن لحظه که خودمان را نمی‌شناختیم تمام سلولهای بدنمان را به بهترین شکل هدایت کرده و آن وقت‌هایی که امیدی نداشتیم همه چیز را به نفع ما کارگردانی کرده و رقم زده است.

به راستی چرا به او اعتماد نمی‌کنیم؟