گاهی ذوقِ لطیف یک انسان آنقدر شورانگیز است که خدا آن‌را برای همه تعریف می‌کند.

جمله‌ای پر معنا از زبان لقمان در قرآن آمده که در گفتگویی پدر و پسری به زبانِ این بندهٔ خدا جاری شده:

لقمان در گفت‌وگویی پرمهر با پسرش می‌گوید:

«ای پسر عزیزم؛ حقیقت این است که اگر ذره‌ای به سنگینی یک دانهٔ خردل، درون صخره‌ای یا در کهکشانها یا درون زمین باشد، خداوند آن را می‌آورد. البته که خدا همیشه دارای لطف و آگاه است» (لقمان ۱۶)

چند روز پیش گزارشی از ناسا خواندم که مرا یاد این آیه انداخت.
دانشمندان دریافته‌اند خاک حاصلخیز جنگل‌های آمازون از دل صحرای آفریقا می‌آید!

بادها، ذرات ریز غبار را از بیابان برمی‌دارند و پس از سفری شگفت‌انگیز از اقیانوس اطلس، آن‌ها را ۶۵۰۰ کیلومتر دورتر بر زمین بارور آمازون می‌ریزند.
سالانه میلیون‌ها تُن از این خاک منتقل می‌شود؛ ذره‌هایی که حیات را از دل خشکی به دل سرسبزی می‌برند.

وقتی این را خواندم، در دل گفتم:
خدایی که ذره‌ذره خاک را از قاره‌ای به قاره‌ی دیگر می‌رساند، چگونه دعای دلی را که از ته قلب برخاسته نشنود؟

شاید پاسخ تو، مثل گردوغبار آن بیابان، در سفری آرام و ناپیدا در راه باشد.

خدایی که حتی ذره‌ای خاک را از هزاران کیلومتر دورتر هدایت می‌کند، چگونه دعای صادقانه تو را نادیده بگیرد؟
کافی است باور کنی او آگاه است، و ذره‌ای از خواسته‌ات گم نمی‌شود.

از این پس، هرگاه چیزی از خدا خواستی، یاد این سخن لقمان بیفت:

هیچ ذره‌ای برای خدا گم نمی‌شود.

مطالب مرتبط

• دعای موسی؛ وقتی هیچ راه حلی نمی‌بینی
• بار زندگیت را به خدا بسپار
• بارهای بزرگ‌تر را به خدا بسپار