ما چه داریم که خدا ندارد؟
ما چه داریم که خدا ندارد؟
خداوند در آیهای کوتاه، جایگاه ما را در برابر خودش به ما یادآوری میکند:
یـا أیُّهـا الناس، أنتُم الفُـقَراءُ إلی اللّه واللّهُ هُـوَ الغَنیّ الحَـمید (فاطر۱۵)
هان ای مردمان! همه شما به خدا نیازمند هستید و خدا همان بینیاز ستوده شده است.
چه خوب است که وقتی برای ملاقات با عزیزی میرویم، برای ابراز محبت به او پیشکشی با خود ببریم و چه بهتر که هدیهٔ ما چیزی باشد که او را خوشحال میکند.
دوست، هر چه برایت عزیزتر باشد؛ برای شادی او بیشتر تلاش میکنی و هدیه ای درخورِ او را برایش میبری.
اما اگر بخواهیم به دیدار خدا برویم، چه چیزی میتوانیم با خود ببریم که او نداشته باشد؟
هر چه داریم، از اوست.
سلامتی، توانایی، عقل، فرصت، مال، استعداد و حتی همین وجودی که با آن در برابر او میایستیم، همه از اوست.
و به راستی آیا ممکن است، چیزی را برای ملاقاتش پیشکش ببریم که او نداشته باشد؟
در این عالم یک چیز است که ما داریم و خدای ما ندارد و آن «نیازمندی» ماست.
ما نیازمندیم و او بینیاز است.
پس اگر بخواهیم چیزی برای ملاقات با او پیشکش کنیم، چه چیزی شایستهتر از اینکه نیازمندی خود را با خود ببریم؟
شرط نخستِ روی کردن به درگاه پادشاه کائنات، این است که انسان فقر و نیازمندی خویش را ببیند و آن را انکار نکند.
آنچه ما را از خدا دور میکند، نداشتن نیست؛
پنداشتنِ بینیازی است.
بینیازان و خودبزرگبینان را به درگاه او راهی نیست؛ که به قول شمستبریزی:
آن را که از «خود» پُـر است؛ صـدهزار پیغامبر نتوانست تهی کردن
برای درک بهتر این درس کوتاه، این پادکست را گوش کنید: جایگاه دعا در قانون خدا
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.