در چند سورهٔ قرآن خداوند به آزردگی و ناراحتی پیامبر از گفتار کافران اشاره می‌کند. از جمله آیه ۹۷ سوره حجر:

وَلَقَـد نَعلـَم أنّـك يَضيـقُ صَدرَك بِمـا يَقـولـون

و ما حتماً می‌دانیم که تو سینه‌ات به خاطر آنچه می‌گویند، تنگ می‌آید

همهٔ مردم از شنیدن گفتار ناشایست، ناراحت می‌شوند.

گاهی یک جملهٔ تند و تیز، قلبی را مجروح می‌کند و می‌شـکند

و گاهی یک کلامِ کوتاه، چنان شادی و محبتی می‌آفریند که صدها هدیهٔ گران‌قیمت نمی‌تواند.

همان قلبِ بزرگی که جایگاهِ نزولِ آیات قرآن بود، از یک گفتارِ زشت، به تنگ می‌آمد.

اگر یک معنای نورانی و حق را در قالبی خشن و ناشایست بیان کنی، آن معنای عالی را با ریختن در ظرفی کثیف، فاسد کرده‌ای.

به یاد بیاور، آنگاه که خدا موسی را به سوی فرعون که ادعای خدایی داشت می‌فرستاد، سفارش کرد که با «گفتاری ملایم و نرم» با او سخن بگوید تا شاید که حق را به یاد بیاورد (طه۴۴)

همیشه همین است؛ ‌هدف‌های زیبا با روش‌های زشت به دست نمی‌آید.

خدا برای دعوت به حق، پیامبری را برگزید که در موردش می‌گوید:

وَلَو كُنتَ فـَظّاً غليظَ القلب لَانفَـضّوا مِن حَولِك

و اگر تو بدخوی و سخت‌دل می‌بودی، حتماً از پیرامون تو پراکنده می‌شدند

بیا و با خودت قرار بگذار تا قبل از بیان کلامت خودت آن را مزه کنی.

اگر به موضوعِ اهمیت احساس خوب در قرآن علاقمند هستید، در بخشِ پاسخ به سؤالات؛ این پاسخ را بخوانید.