دو دریا مساوی نیستند
دو دریا مساوی نیستند
در یازدهمین آیهٔ سورهٔ فاطر میخوانیم:
وَما یَستَوِی البَحـرانِ؛ هٰذا عَذبٌ فُراتٌ سائِغٌ شَرابُهُ وَهٰذا مِلحٌ اُجاجٌ وَمِن کُلٍّ تَأکُلونَ لَحماً طَرِیّاً وَتَستَخرِجونَ حِلیَةً تَلبِسونَها وَتَرَی الفُلکَ فیهِ مَواخِرَ لِتَبتَغوا مِن فَضلِهِ وَلَعَلَّکُم تَشکُرون
«و دو دریا مساوی نیستند: این یکی شیرین و خوشنوش که آشامیدنش گوارا است؛ و آن شور و تلخ است. از هر کدام، گوشتی تازه میخورید و زیورهایی بیرون میآورید و کشتیها را میبینی که در آنها آب را میشکافند تا فراوانی خداوند را بجویید و شکرگزاری نمایید.»
خداوند؛ دریایی را به تصویر میکشد که آبش بسیار لذیذ و گواراست و به تشنگان، جانی دوباره میبخشد
و در مقابل؛ دریایی را آورده است که آبی بسیار شور و تلخ دارد و هیچ تشنهای آن را نمینوشد
دریایی دلخواه و دریایی نادلخواه
این آیه تصویری روشن از دو دریا ارائه میدهد: یکی شیرین و گوارا، دیگری شور و تلخ.
با این حال، هر دو دریای زندگی، بستر نعمتها و فرصتهای بیپایان هستند.
از دریای شور و شیرین، ماهیهای لذیذ صید میشود، مرواریدها و گوهرهای باارزش به دست میآید و بزرگترین تجارتها در پهنهٔ آنها شکل میگیرد.
جالب اینجاست که نعمتهای پنهان و ارزشمند، از دریای شور و تلخ، بیشتر به دست میآیند.
در زندگی ما نیز، همانند این دو دریا، تجربیات خوشایند و ناخوشایند وجود دارد.
هر سختی، هر ناگواری، دریای شوری است که شاید آشامیدنش گوارا نباشد، اما گوهرهای ارزشمندی در آن نهفته است.
هر رنج و چالشی، آموزگاری است که بر اساس نظام آموزشیِ دقیقِ جهان،
برای رشد و بزرگ شدن ما فرستاده شده است؛ تا درسی بیاموزیم و ارزش وجودیمان بالاتر رود.
پس آرام باش، تسلیم شو و به مدیرِ دانشگاهِ جهان اعتماد کن.
درس خود را با دقت از آموزگارِ حقیقی زندگی بیاموز و مطمئن باش که به محض یادگیری، او تو را ترک خواهد کرد تا مسیرت را ادامه دهی.
این درس را با این بیت زیبا از مولوی به خاطر بسپار:
«رنج و غم را حق پیِ آن آفرید، تا بدین ضد، خوشدلی آید پدید.»
دیدگاهتان را بنویسید
برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.