در آیه ۱۰۵ سوره مائده خدا دستوری مهم و حیاتی برای مؤمنان دارد:

یا أیّهـا الّذین آمنوا عَلیـکُم أنفُسـکُم

لا یَضُـرُّکُم مَن ضَلّ إذا اهتَـدَیتُـم

إلی اللهِ مَرجعُکُـم جمیعاً

فَیُنَـبّئُکُـم بِما کنتم تَعمَلـون

ای کسانی که ایمان آوردید

شما نسبت به شخصیت خودتان وظیفه دارید

اگر شما هدایت را پذیرفته باشید، هر کسی که گمراه شود به شما آسیبی نمی‌رسد

بازگشت همهٔ شما به سوی خداست

پس او به آنچه عمل می‌کردید شما را آگاه می‌کند

در این عبارت کوتاه، خداوند دیدگاهی عظیم را برایت شکل می‌دهد؛ اینکه باید تمرکزت فقط روی خودت باشد.

دیدگاهی که خدا در قرآن به انسان می‌دهد، کاملاً متفاوت با دیدگاه تمام جوامع بشری است.

قرآن را که ورق می‌زنی، می‌بینی که هیچ پیامبری در یک کِشتی؛ همراه با افرادِ جامعهٔ خودش ننشسته است که اگر کسی بخواهد آن را سوراخ کند، همگی با هم غرق شوند.

خدا همیشه حسابِ آنان که به او تکیه می‌کنند را با کسانی که اعتمادشان به طاغوت است جدا می‌کند و مؤمنان را نجات می‌دهد.

در این دنیا هر روز همه چیز متنوع‌تر می‌شود.

خوش به حال آن‌که در این تلاطم و تنوعِ فزاینده، تمرکزش را روی «اصـل» می‌گذارد: خـودش.

اگر قلبِ من و تو پذیرای هدایتِ خدا باشد، چه باک اگر دیگران، بی‌راهه را انتخاب کنند؟

خدا نه تنها از نوح، به خاطر سرنوشت پسرش بازخواست نکرد، بلکه وقتی دلسوزیِ او باعث شد نجاتِ پسرش را از خدا بخواهد گفت: ای نوح از جاهلان نباش!

به قول صائب تبریزی:

خود را چو یافتی همه عالم از آنِ توست

چشم از جهان بپوش، طلبکارِ خویش باش

اگر می‌خواهید این آیه را عمیق‌تر درک کنید؛ این مقاله را در سایت از طریقِ این لینک، مطالعه کنید: در ستایش خودخواهی