فَمَن یُرِد اللهُ أن یَهدِیَهُ یَشرَح صَدرَهُ لِلإسـلامِ (انعام ۱۲۵)

خدا هر که را بخواهد هدایت نماید، سینه‌اش را برای پذیرش و موافق بودن می‌گسترد

اگر خدا بخواهد هدایتت کند، دلِ تو را باز و نرم می‌کند، تا در برابر حقیقت، تسلیم و آرام باشی.

مقدمهٔ پیروزی در هر بازی، پذیرشِ قواعد آن بازی است.
بازنده، پیش از شکست بیرونی، در درونش با قانونِ بازی می‌جنگد.

اگر خدا بخواهد هدایتت کند، تو را به این فهم گران‌سنگ می‌رساند که در بازیِ زندگی نیز، راه رستگاری از دلِ «پذیرش درونی» می‌گذرد.

اما ما اغلب با خودمان در جنگیم.

دوست داریم ضعف‌های شخصیتی‌مان از بین بروند، محو شوند؛

اشتباه که می‌کنیم؛ از خودمان بدمان می‌آید، احساسِ گناه؛ تمام وجودمان را می‌گیرد و با خودمان بی‌رحم می‌شویم

با بیرون از خودمان هم می‌جنگیم؛

وقتی یک پلنگ، بچه آهویی شکار می‌کند ناراحت می‌شویم

می‌خواهیم که فقر نباشد، ظلم نباشد، بیماری نباشد، مرگ نباشد

و غافلیم از یک حقیقتِ بزرگ،

بی‌آنکه بفهمیم همهٔ این‌ها، قواعد همین بازیِ بزرگِ هستی هستند.

این جهان، جهانِ تضادهاست.
اگر تاریکی نباشد «نور» دیده نمی‌شود؛

تا بیماری نباشد «سلامتی» معنایی ندارد.
همه‌چیز در این عالم، با متضادش شناخته می‌شود.

قهرمان بازیِ زندگی کسی است که
قوانین بازی را می‌پذیرد،
قدرت حریفانش را به رسمیت می‌شناسد،
و با ایمان به نیروی درون خود، بر همهٔ آن‌ها غلبه می‌کند.

پس، به صلح برس.
با خودت، با دیگران، با جهان.
تضادها همیشه خواهند بود،
اما در درون تو خدایی هست
که تو را در میان این تضادها، به بهترین مسیر هدایت می‌کند.

اگر دلت آرام گرفت، بدان خدا شرح صدرت داده است.

اگر به مطالعه دربارهٔ هدایت الهی علاقمند هستید؛ می‌توانید به دسته مقالات هدایت در قرآن در سایت مراجعه نمایید.