در این سلسله مقاله بر یک سؤال بسیار مهم و محوری متمرکز خواهیم بود. سؤالی که پاسخ به آن باورهای اساسی ما را در مورد ارتباط با خدا، معنویت، موفقیت و برخورداری از ثروت به کلی تغییر خواهد داد.

سؤال این است که:

آیا جایی در قرآن هست که به صورت صریح به این مفهوم اشاره شده باشد که زندگیِ ما انسانها باید با «آسانی» و «راحتی» همراه باشد و بتوانیم راحت به نعمتها و چیزهایی که می‌خواهیم برسیم؟

در این قسمت ( آسانی زندگی در قرآن-بخش اول ) به یکی از آیات عالی می‌پردازیم که خدا به صراحت در مورد اراده‌ٔ همیشگی خودش سخن گفته و یک قانون کلی را  بیان کرده است: آیه ۱۸۵ سوره بقره 

در این آیات از سورهٔ بقره خداوند در رابطه با تکلیف شدنِ روزه سخن گفته و چند مرتبه در این آیات تکرار نموده است که با فرارسیدن ماهِ رمضان اگر کسی مریض یا مسافر است و یا روزه گرفتن برای او با سختی همراه است، در روزهای دیگری به جز ماه‌رمضان روزه بگیرد و چنانچه کسی توانایی روزه گرفتن را ندارد، به نیازمندان غذا بدهد و یا کارهای خیرِ دیگری انجام دهد.

در میان تکرارِ این موضوع، خداوند یک «اصلِ اساسی» و «قانونِ کلی» را برای اهلِ ایمان بیان نموده است:

«یُریدُ اللّهُ بِکُم الیُسـر وَلا یُریدُ بِکُم العُسـر»

معنای دقیق و درست این جمله این است: 

«خداوند همواره و همیشه برای شما آسانی را اراده کرده و هیچگاه برای شما سختی نمی‌خواهد»

نکته ای که این جمله را در این آیات مهم نموده است؛ این است که خدا به‌صورت قاعده کلی (و نه فقط در مورد روزه) این موضوع را به مؤمنین اطلاع داده و می‌گوید: ارادهٔ من برای کسانی که به من ایمان دارند، همواره و در هرلحظه «سهولت» و «آسانی» است و من هیچ وقت و در هیچ حالتی برای مؤمنین «سختی» و «زحمت» نمی‌خواهم.

با تفکر در موردِ این قاعدهٔ مهم از سوی خداوند، حجمِ زیادی از باورهای غلط که به نام دین و اخلاق تکرار می‌شوند بی‌اعتبار می‌شود.

در طولِ زندگیم بارها این جمله را به عنوان “یک حدیث از پیامبر” شنیده‌ام که: «با فضیلت‌ترین کارها شدیدترینِ آنها است» ولی با درکی که از این آیه به عنوانِ یک قاعدهٔ الهی یافتم، متوجه شدم که خدا همواره برای مؤمنین آسانی می‌خواهد و در راهِ خدا سختی کشیدن، ارادهٔ خدا نبوده و نیست.

اگر کاری به سختی برای ما پیش می‌رود؛ بر اساس همین قاعده باید یقین داشته باشیم که روشِ ما برای انجامِ آن کار، طبقِ اراده و  استانداردِ خدا نیست. 

اراده و استانداردِ الهی برای مؤمنین این است که همیشه باید در «آسانی» باشند و هیچ کاری از آنان نباید با سختی و زحمت همراه باشد.

اگر واقعاً ارادهٔ خدا بر آسانیِ زندگیِ مؤمنین است؛ پس چرا ما در زندگیمان با انواع سختی‌ها مواجه هستیم؟

پاسخِ این سؤال را باید در آیه ۱۲۴ سوره‌ٔ طه پیدا کنیم:

« وَ مَن أعرَضَ عَن ذِکری فَإنَّ لَهُ معیشتاً ضَنکاً» 

و هرکسی که از یادآوری من روی بگرداند و به حقیقت توحید بی اعتنا شود، زندگانی او در تنگنا و سختی قرار می‌گیرد.

ترکیبِ مفهومِ این دو آیه به ما این درس را می‌دهد که هرجا در زندگیمان با سختی مواجه هستیم، آنجا دقیقاً همان نقطه‌ای است که در آن دچارِ «ضعفِ باورهای توحیدی» هستیم. 

باید یقین داشته باشیم که قانونِ خدا هیچگاه تغییری نمی‌کند؛ پس ایراد را باید در خودمان جستجو کنیم.

اگر واقعاً به دنبالِ تحققِ‌ارادهٔ خدا مبنی بر آسانی در زندگیِ مؤمنین هستیم؛‌ باید در هر جایی که با سختی‌های مکرر مواجه می‌شویم، مشکل را در باورهای توحیدیِ خودمان برطرف نماییم؛ تا در آن بخش از زندگی هم با استفاده از انرژی و ارادهٔ خداوند، کارها برای‌ما به آسانی پیش برود و همه‌چیز با استانداردِ خدا انجام شود. 

به یاد داشته باش که «استاندارد» و «طبیعی» این است که همه چیز به آسانی برای ما پیش برود. 

آنچه که خدا به عنوانِ «حالتِ‌پیش‌فرض» برای زندگی ما درنظر گرفته، فراوانی نعمتها و ثروتها و آسانی در تمام کارهاست. 

اگر جایی در زندگیت، این استانداردِ خدایی را نیافتی، باید بدانی که این یک مسألهٔ طبیعی نیست و نرم‌افزارِ زندگیت از حالتِ‌پیش‌فرض خارج شده و باید با ابزارِ «تقویتِ باورهای توحیدی» عملکردِ آن را دوباره به حالتِ‌پیش‌فرض برگردانی  و از زندگی  لذت ببری.

در بخشهای بعدی به بررسیِ آیاتی دیگر در رابطه با موضوعِ آسانی پرداخته‌ام که می‌توانی آنها را از این لینک مطالعه نمایی.

ضمناً شما می‌توانید پادکست این مطلب را از اینجا گوش کنید